همیشه از بچگی،وقتی میخواستن جلوی من حرفی رو از سکه بندازن یا چیزی رو از ارزش یا شخصی رو از شان،میدونستن که فقط کافیه با چیزی "قیاسش" کنن!

قطعا "قیاس کردن" یکی از رفتار های خالی از شعوره بشره که هرچی جلو تر میریم مثل یه بیماری مهلک واگیر دار همه جا تکثیر میشه...

به نظر شخص من،خوبه که آدم نسبت به هر چیزی تو زندگی یه ایده آلی(منطقی و نرمال البته) تو سرش باشه و هرزگاهی خودشو ارزیابی کنه ببینه کجای مسیره و سعی کنه فاصلشو با اون ایده آلش کم و کم وکمتر کنه...ولی اینکه  آدما بدون هیچ درک و شناخت درستی از ماهیت،هدف واصلا "چراییِ" چیزی،میان

با چیزی و کسی قیاسش میکنن که هیچ ربطی بهش نداره و یا حتی بدترررررر اصلا نمیدونن "چراییِ" اون چیز چیه خیلی مضحکه!

به نظر من اصلا بیشترین و بدترین منشا بی انصافی همین "قیاس" کردنه!

شایدم واسه همینه ازش خیلی بدم میاد!

چون وقتی داری قیاس میکنی اولین کاری که میکنی کنار گذاشتن انصافه!

از من به شما تجربه:

"هیچوقت واسه ارتقای کیفیت کسی،چیزی یا موقعیتی،سعی نکنین با کسی،چیزی یا موقعیتی مشابه خودش قیاسش کنین...نتیجه ی عکس داره،و به امتحان کردنشم نمی ارزه."

#هانی___کا