هیچکدوم از آدم ها خوبِ ۱۰۰ درصد نیستن. همه ی ماها خرده شیشه داریم و این چیزی نیس که بتونیم کتمان کنیم. ولی از همین جا تفاوت آدم ها شروع میشه؛
یه دسته از آدم ها هستن که ممکنه خرده شیشه هاشون رو مستقیما بریزن جلو پات و از زخمی شدن تو لذت ببرن. این دسته بدون هیچ تاسفی راهشون رو میکشن و میرن و حتی اگه یه وقت تو خلوت خودشون عذاب وجدان بگیرن، با توجیه کردن خودشون آروم میگیرن.
ولی یه دسته دومی هم هست که بلده جوری بهت ضربه بزنه که نفهمی از کجات خوردی، میدونه چه طور پشت قضا و قدر قایم بشه که تو حتی سایه اش رو هم نبینی این دسته شاید یه روزی بهت ضربه بزنه. اذیتت کنه و یه خاطره بد برات بذاره ولی در گذر زمان اگر تو دلش بهت حق بده، خودش رو توجیه نمیکنه و نمیره. اتفاقا این دسته میمونه تا جبران کنه.
صادقانه ازت عذرخواهی میکنه و شجاعتش رو جمع میکنه تا حتی ضربه هایی که نمیدونی ازش خوردی رو بهت بگه و هر کاری میکنه تا برات جبران شه. اون به انتخاب تو احترام میذاره حتی اگه حذف خودش از زندگی تو باشه.


حالا چی میخوام بگم؟
به مراتب از دسته دوم بیشتر از گروه اول میترسم چون زخمی که دسته دوم میتونه بزنه، کاری تر از زخمِ دسته ی اولِ

#هانی_کا